2007/Apr/20

ที่ผ่านมานั้นก็ไม่รู้จะอยู่เพื่อใคร
ไม่มีจุดหมายแค่ใช้ชีวิตไปให้หมดวัน
แต่พอวันนี้ฉันพบเธอ เธอผ่านมาในใจฉัน
ทำให้ทุกคืนวันเกิดมีเรื่องราว

หลังจากที่คราวที่แล้ว

เราหงุดหงิดในการทำ Blog คราวนี้เรากลับมาพร้อมกับความ

รอบคอบมากขึ้น และหวังว่าคงจะไม่หายเหมือนครั้งที่แล้วนะ

เบื่อชีวิต.....ที่เป็น

จริงๆแล้วเราคงไม่สามารถมองคนจาก ภายนอก ได้หรอกนะ

เวลา ก้ออาจจะไม่ใช่สิ่งที่จะพิสูจน์ความจริงใจ หรือ ทุกอย่าง

บางคนเฝ้าบอกเราทุกวันว่า รัก รู้จัก เข้าใจ พร้อมที่จะใช้ชีวิต

อยู่กับเราจริงๆ แล้วที่เราได้ยินมา มันคงเป็นเพียงแค่ลมปาก

สิ่งที่เค้าพูดออกมาบางครั้งเราก้อรับฟังและคล้อยตามพร้อมทั้ง

เชื่อในสิ่งที่เค้ากำลังพร่ำบอก แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลยสักนิดเดียว

ความจริงถ้าไม่ได้รู้สึก หรือ เข้าใจ ก็จงอย่ามาพูดว่า "รู้"เพราะ

คำว่า รู้ ที่พูดออกมา มันคงมีรากศัพท์มาจากคำว่า -- รู้ดี --

จงใช้เวลาอยู่กับตัวเองเพื่อคิด ให้รอบคอบอีกครั้ง แล้วให้คำตอบ

กับตัวเอง ว่า เธอรู้จักเราจริงๆเหมือนอย่างที่พูดไม๊ หรือ เธอก็เหมือนกับ

ทุกคนที่มองเราแบบนั้น *โปรดอย่ามาดูถูก ความรู้สึก ความคิด ความรัก

ของเราเลย ขอร้องเพราะในชีวิตของเรานี่คือครั้งแรกที่เรา มีความคิด

ว่าจะรักใครจริง เราคิดว่าเราใช้เวลาอยู่กับเค้ามากพอ และคิดว่าเค้าเข้าใจ

เราและเค้าคงไม่เป็นเหมือนใคร-ใคร ที่ผ่านเข้ามา แต่จากนั้นไม่นาน

ทุกอย่างก็เหมือนเดิม ครั้งนี้เธอทำเราเสียความรู้สึกอย่างมากรู้ไม๊

มันเจ็บจี๊ด เข้าไปข้างใน เจ็บยิ่งกว่าทุกครั้งที่เจอ ต่อไปเราคงต้องขอใช้

เวลาถามตัวเองว่าเราควรจะทำยังไงต่อไป กับเธอ และ เรื่องของเรา

*และแล้วเราก็ยังเป็นผู้หญิงชั้นต่ำหน้าเงินเหมือนเคย

ขอบคุณที่เคยทำให้เรารู้สึก มั่นใจ ว่าเราไม่ใช่คนแบบนั้น

แต่สุดท้ายเราก็พบตัวเองจากเธอจนได้ ขอบคุณ จริงๆ*






edit @ 2007/04/20 15:17:33

2007/Apr/17





แม่งเซง หายหมด


edit @ 2007/04/17 16:08:51

2007/Apr/13

วันนี้ ตื่นเช้าอีกแล้ว

เฮ้อร์....ชีวิต

เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปตี 4

หลับ-หลับ

ตื่น-ตื่น

ตอนแรกก็นอนไปแล้วนะ

แต่ดันอ่านหนังสือค้างไว้

เป็นหนังสืออ่านเล่นเรื่องเพราะรัก..จึงไม่ทน

กว่าจะจบเกือบเช้า

พออ่านจบมันก็ยังนอนไม่หลับ

นับ 1 -50 เหมือนอย่างที่น้องบอก

ก็ไม่หลับ.....สงสัยชาติที่แล้วเราคงเป็นแรมโบ้

เพราะว่าอึด..อึดไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว

ปีนี้เราคงได้รางวัลหญิงอึดแห่งปี 07

ส่วนเช้านี้ที่ต้องตื่นตอนเช้าเพราะว่ามีนัดสำคํญ

กับคนสำคัญ นั้นคือ องค์ชายยูล

งง..งง กันแลย

ไปนัดได้ไงก็ในรายการจมูกมดไง

เหอะๆ แต่พอตื่นมาเปิดช่อง 7

ไม่มีองค์ชายยูล องค์ชายไปไหน

เซงเลย ก็เลยเปลี่ยนไปนอนดูโคนันแทน

พอเริ่มเคลิ้มๆ เพ่สาวก้โทมาปลุก

เป็นแบบนี้ทุกวัน เริ่มชินแล้วเค้าเคยบอกเราว่า

ทำไมต้องคอยให้โทปลุกด้วยนะ

เราก็เลยบอกว่าไม่รู้หรอ ว่าชาติที่แล้ว

เพ่อ่ะเป็น นาฬิกาปลุกของเรา

ชาตินี้ก็เลยต้องโทปลุกเราไปตลอดชีวิต

เอาน่าจริง-จริงแล้วเราอ่ะตื่นเช้านะ

แต่ที่ยังไม่อยากลุกจากเตียงเพราะว่า

เราอ่ะนอนเป็นเพื่อนคนบางคนต่างหาก

เราเคยคิดว่าเราอ่ะเป็นคนขี้เซานะ

พอเรารู้จักเขาอืม...คิดในใจว่า

เออยังมีคนยิ่งกว่าเราอีกโว้ย!!

เมื่อวานไม่ได้เข้ามาเขียน Blog

เพราะว่าเราไปบางลำพูมา ไม่ได้ไปเล่นน้ำนะ

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้าเริ่มเล่นกันเมื่อวาน

พอลงรถ นะ คิดในใจเลยว่า

ตายห่าส์.....กูเปียกแน่-แน่

เราก็เลยแอ๊บคุยโทสับมาตลอดทาง

แต่ก็เปียก จนได้

กว่าจะกลับบ้านก็ เกือบ 1 ทุ่มแล้ว

ยังไม่ได้กินข้าวเลย ตั้งแต่เช้าแล้ว

หิวมาก มาก

พอลงรถนะเราก็รีบไปซื้อข้าวกิน

เราคิดไว้ตั้งแต่บนรถแล้วว่า

นาทีนี้ ขออารายก็ได้

กินได้หมด

เราก็เลยตรงไปซื้อ สุกี้แห้ง

ร้านแรก เค้าบอกว่าไม่มี

อ้าวได้ไง หิวนะ

เค้าบอกว่าน้ำจิ้มมันหมด

ร้านที่ 2 ได้กินแล้ว 555+

รอดตาย!!!

หลังจากนั้นเราต้องนั่งรถมอไซค์ฮ้างเข้าบ้าน

คิดในใจว่าแม่งถ้ารถมันยางแตกนะ

จะ ด่า ให้เพราะหิว

หลังจากที่เรานั่งรถมาแปบเด๋วสิ่งที่ไม่อยากให้

เกิดก็เกิด

พระเจ้าช่วย!! ยางรั่ว อะไรเนี้ย

หิวนะ โห ทำไมต้องแกล้งกัน

กว่าจะได้กินข้าว ก็ปาเอาวุ้นเส้น

ที่ใส่ในสุกี้บาน.....สรุป

สุกี้จานนี้เราคงจำไปตลอดชีวิตเพราะมัน

แลกมาด้วยชีวิต แล้วไม่อร่อยอีกต่างหาก

"HAPPY สงกานต์ นะจ๊ะ"

ถ้าจะไปเล่นน้ำที่ไหนก็ระวังกันด้วย

เมาแล้วไม่ขับ....หลับไปเลย

วันนี้เธอไม่อยู่รู้ไม๊ ว่า คิดถึง

ตอนนี้เธออยู่ไหน เรา เหงา






edit @ 2007/04/13 17:34:00
edit @ 2007/04/13 17:35:49